Help, ik ben besmet. Dacht ik zulke goede voorzorgsmaatregelen genomen te hebben voor mijn reis. Ben ik, zoals ik vandaag merkte toch nog besmet. Gelukkig niet met één of andere enge ziekte maar met het Memevirus. Dank je wel lieve He it’s me. Eerst maar eens gelezen wat dat dan allemaal inhoud. Want net zoals schrijverdezes ben ik sinds mijn jeugd helemaal niet dol op kettingbrieven etc. Maar ja, je moet af en toe met je tijd mee gaan en dit lijkt me dan nog niet zo’n ramp. Eerlijk gezegd nog wel leuk ook eigenlijk. Daar gaan we dan maar eens proberen een antwoord te geven:
1. Met welk (bestaand) boek kan jij het best gekarakteriseerd worden?
Uiteindelijk kies ik dan toch voor: De meisjes van Aboke van Els de Temmerman.
2. Hoe zou je de inhoud van dat boek aan anderen beschrijven (in tekst, beeld, geluid …)
Afgelopen weken was ik namelijk in Uganda. Daar heb ik één van deze meisjes ontmoet. Een aangrijpende ontmoeting kan ik je verzekeren. We hebben daar diverse “testemonies” gehoord. Het heeft me veel gedaan om nu met eigen oren en ogen te horen en te zien wat de gevolgen van deze hele ellendige toestand zijn. Eens te meer werd duidelijk dat je wel een kind uit de oorlog kan halen maar dat dit niet betekent dat de oorlog ook uit het kind is (ook niet uit de volwassene trouwens!). Je zou zo veel voor deze mensen willen doen, maar je kan hier vandaan niet zo veel. Het belangrijkste is hun verhaal hier te vertellen. Bij deze dus.
We hebben gemerkt dat naast het geld dat we meenamen het minstens net zo belangrijk was dat we deze mensen hebben ontmoet en naar hen hebben geluisterd. Wat ook gewaardeerd werd was dat wij, na weer zo’n indrukwekkend verhaal, op een bepaald moment met deze mensen in een kamp hebben meegedanst en gezongen. Volgens mij lachten ze nog toen wij al lang en breed weer vertrokken waren.
3. Pak het dichtstbijzijnde boek van 123 pagina’s of meer, sla blz. 123 open, en schrijf de vierde zin op.
De algemene opwinding was weggeëbd en de angst voor de rebellen had zich opnieuw in hun hart genesteld.
Dit is een zin uit een boek van Moses Isegawa “Wie niet horen wil”. Het gaat over de kindsoldaten in Noord-Uganda. Als je denkt dat is nou ook toevallig…. Nee dus, ik heb een beetje gesmokkeld en gewoon gezorgd dat dit het boek was dat bij de hand was. Toen wij in Noord-Uganda terugreden vanuit het IDP-camp dat we bezocht hadden begon het al te schemeren en ging dit boek, dat ik verplichte literatuur vond voordat ik op reis ging, helemaal voor mij leven. Eerst al had een vrouw ons haar verhaal verteld waarbij ik me realiseerde hoe ongelooflijk blij je mag zijn met het feit dat je hier in Nederland bent geboren. Zij is net zo oud als ik ben en haar jongste (enig overgebleven kind) is net zo oud als mijn jongste! Toen we de volgende dag ook nog eens op aandringen van onze drivers niet tegen de avond nog teruggingen naar Kampala omdat dit te gevaarlijk zou zijn geworden was het helemaal zoiets van Oke dan….
Je ziet het, ik ben nog steeds besmet met het Uganda-virus en met het Meme gebeuren. Op mijn beurt ben ik benieuwd naar de reacties van de volgende personen:.
Om het niet te verleren zet ik er gelijk nog maar een filmpje (of twee) op.
Ilse had het al over apen die rondrenden op de camping. Het onderste filmpje is opgenomen in Mochudi, de plaats waar zij woont en werkt. Wie weet kan ik dat ook zien als ik bij haar op bezoek ben.
Wat me jammer genoeg nog niet lukt is filmpjes van YouTube op mijn andere weblog (bij blogger) zetten. Is er misschien nog een wakkere collega die me daar mee kan helpen?
Met dank aan een wakkere collega is het me nu toch gelukt een filmpje van You Tube te plaatsen. Deze Okavango delta staat ook bij mijn dochter op het programma om te gaan bezoeken. De filmpjes daarvan vind ik ook de moeite waard om te bekijken. Persoonlijk heb ik er geen bezwaar tegen om daar in augustus te gaan toeren. Afwachten hoe dochterlief daarover denkt.
Ben ik toch bij mijn favorite dingen helemaal You Tube vergeten. Terwijl het zo leuk kan zijn om filmpjes te zoeken. Zo zocht ik vandaag even naar wildparken in Botswana. Daar is mijn dochter op dit moment op vakantie. Die filmpjes zijn er wel. Erg leuk om te zien waar zij op dit moment allemaal van kan genieten. Helaas lukt het me nog niet onmiddellijk om via “Add video” zo’n filmpje hier te plaatsen. Dat is jammer want ik had een paar hele leuke gevonden. Ik blijf het proberen, dus op een gegeven moment zal het toch moeten lukken. Flickr bied uitkomst, heeft ook mooie foto’s van dat gebied:
Is dit geen prachtig plaatje?
Iets heel anders: Een collega vroeg zich vanochtend af hoeveel dingen er eigenlijk zijn bij 23(?!?!?!?!?)dingen! Ik zal geen namen noemen, maar je was misschien nog niet helemaal wakker lieve …..
Zo, ik ben er bijna! Ding 23 is aan de beurt. Een evaluatie over de afgelopen periode met 23dingen.
- Mijn favorite ding(en). Dat zijn er best een aantal.
RSS is gewoon heel erg handig als je een beetje bij wilt blijven. Je kan gewoon scannen of er nog nieuwe zaken op de voor jou interessante sites zijn bijgekomen en die dan lezen als het je uitkomt. Zal ik prive zeker blijven gebruiken.
Flickr. Gewoon leuk om af en toe eens te neuzen. Kan je gebruiken om een leuke foto te zoeken ter illustratie van het één of ander. Ook wel voor het werk geschikt als je iets wil opleuken.
Online plaatjes bewerken. Aardig tijdverdrijf. Of ik dat nu zoveel zal blijven gebruiken weet ik niet. Misschien zo af en toe eens.
Delicious. Weer zo’n ding dat ik bij blijf houden. Zowel op het werk als thuis echt handig. Kan een hoop tijd en heen en weer geklik schelen.
Librarything. Voor mij het topding. Ik vind het gewoon verschrikkelijk leuk om bij te houden wat ik gelezen heb. En door eens bij anderen te kijken wat die gelezen hebben kan je op verrassende ideeën gebracht worden.
Last.fm. Staat bij mij met stip op nummer 2. Ik ben niet zo gek op radio, maar houd wel erg van muziek. Zo kan je luisteren waar je op dat moment zin in hebt. En dat is met radio altijd even afwachten. Zal ik zeker thuis veel gebruiken!
- Wat heeft 23 dingen met mij gedaan. Lastige vraag om te beantwoorden. Het heeft me wel bewust gemaakt van de ontelbare mogelijkheden van web2.0. Wat het met ons als organisatie gedaan heeft? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Weet ook niet of dat nu al zo’een twee drie te zeggen is. Misschien is deze vraag over een tijdje beter te beantwoorden.
- Verrassingen. Ik heb gemerkt dat ik het heel erg leuk vind om met dit soort zaken bezig te zijn en dat ik handiger ben met bepaalde zaken dan dat ik van mezelf had verwacht. Dat ik het leuk vind om stukjes te schrijven en daar niet zoveel moeite mee heb, dat wist ik eigenlijk al. Op school was een opstel schrijven een van mijn favourite dingen. En vroeger correspondeerde ik heel wat af met allerlei penvriendinnen in allerlei landen. Ellenlange epistels verstuurde ik altijd. Ik zal zeker wel mijn blog over al mijn (afrikaanse) avonturen blijven bijhouden. Veel te leuk om te doen. Dit programma heeft me allerlei dingen geleerd die daar goed bij van pas kunnen komen. Waarvoor mijn hartelijke dank. Zowel aan ProBiblio omdat we de gelegenheid kregen om te doen. Ook Rob en Edwin bedankt voor jullie begeleiding.
- Kan er nog iets verbeterd worden. Dat denk ik altijd wel. Misschien een iets betere “mix” tussen leuke en minder leuke dingen. Daar hadden we het op onze begeleiders bijeenkomst ook over.
Zo nu ben ik toch echt wel aan het eind van mijn 23dingen. Ik kan me nu verder bezig gaan houden met al mijn andere 1000 en 1 dingen die ik nog wil/moet doen. Eén van de eerste dingen wat dat betreft is vakantie!!!!! Nog een week en dan moet ik koffers pakken. Uganda ik kom er aan!!!!!!!!!
Dit vond ik voor de verandering eens een echt lastig ding. Misschien komt dat mede omdat ik geen bibliotheekachtergrond heb. In tegendeel, ik heb “slechts” Havo met het exacte vakkenpakket. Lijkt dus niet op enige bibliotheekopleiding of wat dan ook. Zelf beschouw ik me dan ook meer als een administratief medewerkster die toevallig in het bibliotheekwezen is gerold. Eerst als opruimkracht en later doorgestroomd naar kantoor. Vergis je niet, ik vind het erg leuk hoor. Zoals ik al eerder schreef, ik ben gek op lezen en voel me wat dat betreft bij ProBiblio wel op mijn plek. Ik vergelijk mezelf weleens met een duizendpoot die zich overal mee wil bemoeien. Maar van het echte bibliotheekwerk heb ik geen verstand. Verwacht van mij dan ook geen hoogdravende beschouwingen daarover. Natuurlijk heb ik wel nagedacht over wat Web2.0, voor zover ik dat gedurende de afgelopen periode heb leren “kennen” voor de bibliotheek zou kunnen betekenen. Ik denk dat dat best veel is maar dat het tegelijkertijd ook een behoorlijke omslag in het denken (en doen) vraagt van de mensen, werkzaam in deze branche. Dingen zoals wiki en online kantoor toepassingen kunnen ook voor bibliotheken nuttige zaken zijn. Ik kan me zo voorstellen dat je informatie voor leeskringen betreffende hun te lezen boeken in een wiki zou kunnen verwerken. En met een googledocument zou men dan het eigen commentaar kunnen bijhouden. Als podcast e.d. meer en meer toegepast zou gaan worden zijn daar ook vast allerlei mogelijkheden voor te vinden. Het lijkt me dat je goed in de gaten moet houden wat de klanten willen. Als je merkt dat die ook steeds meer op de web2.0 toer gaan dan moet je daar zeker op inspringen. Anders raak je ze kwijt volgens mij. Dat kan nooit de bedoeling zijn natuurlijk. Zegt het spreekwoord niet : Klant is koning. Persoonlijk hoop ik wel dat er ook dingen bij het oude blijven. Wat te denken van het boek in zijn originele vorm; gewoon een hele verzameling lettertjes op papier!
Dit is een ding waar ik even over na moest denken (ben trouwens nog niet uitgedacht).Uiteraard heb ik braaf de nodige achtergrondinformatie doorgenomen. Ik hoop tenminste dat deze bij Gouda hetzelfde is als bij ProBiblio, anders ga ik dus nu hardhollend de verkeerde weg inslaan. Nu denk ik dat je, als je een regelmatige bibliotheekbezoeker bent, best veel aan dit ding zou kunnen hebben. Maar ja, dat ben ik dus niet (niet meer in ieder geval). Sinds ik bij ProBiblio werk zie ik eigenlijk geen bibliotheek meer van binnen (erg he?!?). Terwijl we hier in de Haarlemmermeer in Floriande zo’n mooie vestiging schijnen te hebben. Ik weet amper hoe ik daar kom moet ik bekennen. De laatste bibliotheek waar ik zeker weet dat ik binnen ben geweest is in de woonplaats van mijn ouders, Nijverdal.
Dat is trouwens wel een hele mooie ook vind ik. Omdat ik daar ben opgegroeid kwam ik daar vroeger wèl heel veel. En dan bedoel ik echt veel, soms wel 3 x per week. Ik leende het maximum aantal te lenen boeken, had ze allemaal gelezen en wist daarna ook nog wat er in stond. Trouwens, waar op dit moment de OBD in Nijverdal gevestigd is heb ik ook heel wat voetstappen liggen. Vroeger stond daar een lagere school met een woonhuis ernaast. Daar woonde een collega van mijn vader waar ik regelmatig ging oppassen. Later toen deze familie verhuisd was hebben een oom en tante van mij daar nog een paar jaar gewoond.
Nog even terug naar het ding 21: ik vond vooral Worldcat prettig om mee te werken. Lekker snel ook. In no time heb je een heleboel relevante hits. Ook heb ik via het 23 dingen account bij de O.B.A. een item aan het wensenlijstje toegevoegd. Ik heb al een paar jaar ”De Abbesijnse kronieken”van Moses Isegawa liggen. Moet ik nodig eens lezen van mezelf, maar het is zo’n vreselijk dikke pil.
Misschien dat ik ooit, als ik meer tijd heb, toch maar weer eens richting bieb ga als ik wil lezen. Toen onze kinderen kleiner waren ging ik wel met grote regelmaat met ze naar de bieb, of naar de biebbus van de Haarlemmermeer. Voorlopig heb ik de collectie van ProBiblio nog niet helemaal doorgewerkt en heb ik nog genoeg leesvoer.
Deze prent stond gisteren in de Cicero bijlage van de Volkskrant. Eerder deze week stond er ook al een artikel over het verdwijnen van de bussen in. Daar moet verband tussen zijn! Ik vond ‘m wel heel toepasselijk.
Vanavond (en ook gisteravond) me gestort op de online muziek; Last.fm. Wederom zo’n geweldig ding vind ik. Ik houd dan wel niet van radio maar ik houd wel degelijk van muziek. Dit is een prachtige manier om nu eens echt de muziek te luisteren die ik leuk vind. Dat is namelijk voor mij het grote nadeel van radio. Er zit af en toe wel eens een aardig nummer tussen, maar dan verder dat geklets en gezeur! Niets voor mij. Ik heb natuurlijk een eigen account genomen. Zo ben ik ook wel weer. En toen heb ik een start gemaakt met het aanleggen van een eigen playlist. De eerste muzieksoort waar ik op gezocht heb is Klezmer. Nee, geen djembe, maar die komt zeker ook nog wel. Ik heb al ontdekt dat er daar ook genoeg van te vinden is. Na de bijeenkomst met begeleiders van vorige week heb ik nl al een paar keer alleen maar “geluisterd”. Lekkere muziek, als de werkzaamheden het toelaten dan, echt mijn keus. Bovendien was er op die momenten ook bijna niemand bij ons op de afdeling. Zieken, parttimers, je kent het wel. Zit ik met mijn koptelefoon op. Wees niet bang, ik hoor zelfs de telefoon bij de buren in de andere kamer nog gaan, dus het staat niet te hard. Met dit ding ben ik dus nog lang niet uitgespeeld!
Ik doe mijn best om hard vooruit te hollen. Vandaag even ding19 bekeken. Nu vond ik dit geen lastig onderwerp. Zoals ik al in een eerdere post heb aangegeven, met 3 kinderen ontkom je niet aan dit soort zaken. Zo ben ik al enige tijd lid van Hyves. Dat is leuk om af en toe eens kontakt te hebben met bekenden die je niet zo vaak ziet. Het blijft wel oppervlakkig omdat , tenzij je je gegevens niet openbaar toont, iedereen alles kan lezen. Voor verdergaande gedachtenwisselingen weet ik de mensen ook wel op een andere manier te vinden. Maar het blijft leuk om op deze manier oude bekenden, oud-collega’s of mijn grote nicht van 16 jaar eens even te berichten.Ook bij Facebook heb ik me vorig jaar aangemeld. Onze zoon die op dat moment in Zweden zat is daar lid van en zo kon ik zien wat hem bezig hield. Om de één of andere reden ben ik alleen steeds het wachtwoord kwijt. Nou ja, dat komt wel weer als meneer weer naar het buitenland gaat.
Het filmpje was weer prachtig. Duidelijk zijn ze altijd vind ik. Ik heb me ook nog aangemeld bij Orkut en bij de 23 dingen Ning, gewoon om eens te kijken hoe deze in elkaar zitten. Ja, dit was weer een ding waar ik iets mee kan (puur prive, want ook dit is géén ding voor mijn werkzaamheden vind ik).
Tot slot nog een leuke foto, je kan niet jong genoeg met netwerken beginnen nietwaar?
Op naar ding 20! Ik hol zo hard omdat ik over 3 weken met vakantie ga en dan wil ik deze 23 dingen achter de rug hebben. Na mijn vakantie, met waarschijnlijk bijzonder veel bijzondere indrukken komt er misschien niet zoveel van.
Je zou zo veel voor deze mensen willen doen, maar je kan hier vandaan niet zo veel. Het belangrijkste is hun verhaal hier te vertellen. Bij deze dus.
Weer zo’n ding dat ik bij blijf houden. Zowel op het werk als thuis echt handig. Kan een hoop tijd en heen en weer geklik schelen.
Ik heb gemerkt dat ik het heel erg leuk vind om met dit soort zaken bezig te zijn en dat ik handiger ben met bepaalde zaken dan dat ik van mezelf had verwacht. Dat ik het leuk vind om stukjes te schrijven en daar niet zoveel moeite mee heb, dat wist ik eigenlijk al. Op school was een opstel schrijven een van mijn favourite dingen. En vroeger correspondeerde ik heel wat af met allerlei penvriendinnen in allerlei landen. Ellenlange epistels verstuurde ik altijd. Ik zal zeker wel mijn blog over al mijn (afrikaanse) avonturen blijven bijhouden. Veel te leuk om te doen. Dit programma heeft me allerlei dingen geleerd die daar goed bij van pas kunnen komen. Waarvoor mijn hartelijke dank. Zowel aan ProBiblio omdat we de gelegenheid kregen om te doen. Ook Rob en Edwin bedankt voor jullie begeleiding.
